دادگاه قتل در انتاریو: «انجمن حمایت از کودکان» میدانست زنان، پسرها را با بست کمربندی داخل لباس میبستند، اما مداخله نکرد
بر اساس گفتههای مطرحشده در دادگاه قتل در میلتونِ انتاریو، انجمن حمایت از کودکان (Children’s Aid Society یا CAS) از این موضوع آگاه بود که «برندی کونی» و «بکی همبر» دو پسر را با بست کمربندی (زیپتای) داخل لباسهای یکسره میبستند، اما مددکار پرونده به آنها نگفته بود این کار را متوقف کنند.
طبق ایمیلی که در دادگاه ارائه شد، «هالی سیمونز» مددکار CAS هالتون، در ژوئیه ۲۰۱۹ به این دو زن ـ که در آن زمان والدین سرپرست بالقوه بودند ـ ایمیل زد و تأیید کرد که آنها برای اینکه پسرها نتوانند لباسهایشان را دربیاورند، از زیپتای استفاده میکنند؛ اقدامی که به گفته او برای کنترل «ادرار» و بهمنظور «ایمنی» انجام میشد.
سیمونز در همان ایمیل تنها توصیه کرده بود استفاده از زیپتای را برای چادرهایی که پسرها داخل آنها میخوابیدند، متوقف کنند. او در ایمیل مورخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۹ نوشت:
«در صورت بروز آتشسوزی ـ هرچند بعید ـ این کار مانع فرار کودکان از چادر میشود.»
با این حال، دو برادر سالها تحت نظارت CAS همچنان با کونی و همبر زندگی کردند، تا اینکه پسر بزرگتر در دسامبر ۲۰۲۲، در ۱۲سالگی و در شرایط سوءتغذیه شدید جان باخت.
محاکمه در دادگاه عالی انتاریو از اواسط سپتامبر، بدون حضور هیئت منصفه و به ریاست قاضی «کلیتون کانلن» آغاز شده است. سیبیسی برای رعایت دستور منع انتشار، از پسر جانباخته با نام «L.L.» و از برادر کوچکترش با نام «J.L.» (اکنون ۱۳ساله و از شاهدان پرونده) یاد میکند. هویت این دو برادر بومی کانادا محفوظ است.
کونی و همبر به قتل درجه یک L.L. و همچنین حبس غیرقانونی، ضربوجرح با سلاح (زیپتای) و کوتاهی در تأمین نیازهای ضروری زندگی J.L. متهم شدهاند. هر دو همه اتهامها را رد کردهاند.
در بیشترِ این هفته، برندی کونی زیر بازجویی شدید «مونیکا مککنزی»، معاون دادستان، قرار داشت. دادگاه شنید که به گفته کونی، پسرها بهطور معمول داخل کیسههای خواب لولهایشکل، لباسهای یکسره، لباسهای غواصی و حتی کلاههای هاکی با زیپتای بسته میشدند.
کونی گفت CAS از استفاده آنها از زیپتای خبر داشت و فقط در مورد بستن پسرها داخل چادر روی تخت به آنها تذکر داده بود. به گفته دادستان، پسرها گاهی تا ۱۸ ساعت در اتاقهایشان حبس میشدند و این دو زن زمان و نوع غذا خوردن آنها را کنترل میکردند.
مککنزی در دادگاه گفت: «کارهای زیادی انجام دادید برای کنترل ـ و من میگویم شکنجه ـ این پسرها.»
کونی این ادعا را رد کرد و گفت بستنها برای جلوگیری از خودآزاری بوده؛ مثل کوبیدن صورت به سطوح سخت. با این حال، دادگاه شنید که پسرها هرگز دچار دندان شکسته، کبودی چشم یا جراحات مشابه نشده بودند.
دفاع کونی و همبر مدعی است پسرها دچار «قشقرقهای انفجاری» میشدند که باعث آسیب به خانه و حتی جراحت خودِ این دو زن میشد، و نمیشد به آنها آزادی حرکت در خانه داد چون «همهجا» ادرار و مدفوع میکردند.
دادستان این ادعاها را به چالش کشید و گفت هیچ عکس یا ویدیویی از این وقایع ارائه نشده و احتمالاً «حادثهها» به این دلیل رخ میداد که پسرها بهندرت اجازه خروج از اتاق برای استفاده از دستشویی داشتند.
در پیامکهایی میان کونی و همبر در دسامبر ۲۰۲۱، آنها درباره ادرار کردن L.L. در تخت صحبت میکنند. همبر نوشته بود: «فکر میکنه اگر خودش رو خیس کنه، زودتر صبحانه میگیره.»
دادگاه شنید که با وجود هشدار CAS درباره خطرات چادرها، کونی و همبر به بستن پسرها داخل چادر ادامه دادند. پیامکهایی از سال ۲۰۲۲ نشان میدهد کونی به پدرش ـ که با آنها زندگی میکرد ـ نوشته: «میتونی اون [توهین] رو از چادرِ زیپشدهاش دربیاری بره دستشویی؟» و در پیام دیگری: «[L.L.] داخل چادرش قفل شده.»
کونی گفت منظورش بستنِ چادر با زیپتای نبوده و به لباس غواصی یا قفل بودن اتاق اشاره داشته است.
کارکنان CAS هنگام بازدید، چادرهای زیپتایشده را ندیده بودند؛ اما این بازدیدها از پیش هماهنگ میشد و کارکنان هرگز بدون حضور کونی یا همبر با پسرها بهتنهایی صحبت نکردند. یک کارشناس حمایت از کودک که پیشتر پرونده را بررسی کرده بود، شهادت داد CAS در ثبت اطلاعات مهم کوتاهی کرده و پیش از مرگ L.L. نشانههای هشداردهنده را نادیده گرفته است.
سیمونز تا حدود سال ۲۰۲۱ مددکار پرونده بود و پس از ارتقا به سمت سرپرست، چند مددکار دیگر مسئول پرونده شدند. آخرین دیدار CAS با این دو زن و پسرها بهصورت مجازی و در سپتامبر ۲۰۲۲ انجام شد.
ادامه شهادت برندی کونی روز دوشنبه خواهد بود و انتظار میرود بکی همبر در ژانویه در جایگاه شهود حاضر شود.
هنوز نظری ارسال نشده!